Sekundarne izvore prava u EU čine pravni akti institucija/organa EU — Evropskog parlamenta, Saveta, Komisije i Evropske centralne banke.
To su: direktive (obavezujući zakonodavni akt kojim se utvrđuje cilj koji sve države članice moraju ostvariti, ali same nalaze način kroz nacionalno zakonodavstvo); uredbe (obavezujući akti koji se moraju u celosti primenjivati u državama članicama); odluke (obavezujuće za one kojima su upućene); preporuke (predlažu smer delovanja, ali ne obavezuju na primenu); i mišljenja (neobavezujuća izjava bez pravne obaveze).
Sekundarne izvore prava čine i međunarodni ugovori zaključeni između država članica zasnovani na pravu EU, međunarodni ugovori kojima se uređuju odnosi EU i drugih međunarodnih organizacija, i međunarodni ugovori kojima se uređuju odnosi EU i trećih država.