Ustav je najviši pravni akt jedne države i može se posmatrati u formalnom i u materijalnom smislu. U formalnom smislu, ustav je najviši opšti pravni akt donet u formi pisanog ustavnog dokumenta najjače pravne snage. U materijalnom smislu, ustav je skup pravnih normi kojima se uređuju osnovi državnog i društvenog uređenja jedne države.
Materijalni pojam je širi od formalnog: pored pisanog ustavnog dokumenta, obuhvata i zakone koji uređuju ustavnu materiju i nepisana običajna pravila. Zato ustav u materijalnom smislu ima svaka država, ali ustav u formalnom smislu ne postoji svuda (Velika Britanija nema ustav u formalnom smislu). Ustav ima dva osnovna pravna svojstva: najviši je i osnovni opšti pravni akt države, na vrhu hijerarhije iz koje izviru svi ostali akti.
Materija ustava obuhvata dve grupe pitanja: uređenje državne vlasti (organi, nadležnosti, njihovi odnosi i akti) i odnos prema društvu i građanima (ljudska prava, ekonomsko-socijalno uređenje, oblikovanje političke volje). Pored pravnog, postoje i politički pojam ustava (sredstvo ograničavanja vlasti radi zaštite prava) i sociološki pojam (odnos stvarnog i pisanog ustava).
Ustavi se dele po više kriterijuma: na pisane i nepisane, na kodifikovane i nekodifikovane, i na čvrste i meke. Čvrst ustav se donosi i menja po postupku složenijem od postupka za običan zakon, a mek se donosi kao običan zakon. Ustav Republike Srbije iz 2006. godine spada u čvrste ustave.