Jugoslaviju je u Drugom svetskom ratu napao Sile Osovine 6. aprila 1941. godine (bombardovanje Beograda) i brzo je okupirala i podelila. U okupiranoj zemlji razvio se otpor kroz dva pokreta — partizanski (pod vođstvom Josipa Broza Tita i Komunističke partije) i ravnogorski/četnički (pod vođstvom Dragoljuba Draže Mihailovića). Rat je bio i oslobodilački i građanski, sa velikim stradanjem stanovništva.
Partizanski pokret je do kraja rata izrastao u masovnu vojsku i, uz savezničku podršku, oslobodio zemlju (Beograd je oslobođen oktobra 1944). Posle rata uspostavljena je nova, socijalistička Jugoslavija pod vlašću Komunističke partije i Josipa Broza Tita. Država je 1945. proglašena republikom (ukinuta monarhija), a organizovana je kao federacija šest republika.
Socijalistička Jugoslavija (od 1963. Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija — SFRJ) bila je federacija sa specifičnim položajem: posle sukoba sa Staljinom (1948) vodila je samostalnu politiku i bila jedan od osnivača Pokreta nesvrstanih. Karakterisali su je samoupravni socijalizam i relativno otvorene granice. Posle Titove smrti 1980. godine, unutrašnje ekonomske i nacionalne tenzije postepeno su vodile ka krizi i raspadu države krajem XX veka.