Posle Prvog svetskog rata, 1. decembra 1918. godine, stvorena je Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca (Kraljevina SHS) — zajednička država južnoslovenskih naroda, na čelu sa dinastijom Karađorđević. Ujedinjenjem su Srbija i Crna Gora, zajedno sa dotadašnjim austrougarskim južnoslovenskim zemljama, ušle u zajedničku državu. Kralj Petar I bio je prvi vladar, a stvarnu vlast je vršio regent, a kasnije kralj, Aleksandar I Karađorđević.
Period između dva svetska rata obeležen je unutrašnjim političkim tenzijama, pre svega oko državnog uređenja (centralizam nasuprot federalizmu) i nacionalnog pitanja. Godine 1929. kralj Aleksandar I uveo je ličnu vladavinu (Šestojanuarska diktatura) i preimenovao državu u Kraljevinu Jugoslaviju. Kralj Aleksandar je ubijen u atentatu u Marseju 1934. godine, posle čega je zbog maloletstva prestolonaslednika Petra II vlast vršilo namesništvo (knez Pavle).
Kraljevina Jugoslavija bila je višenacionalna država sa nerešenim unutrašnjim pitanjima, a spoljnopolitički se našla pod pritiskom sila Osovine uoči Drugog svetskog rata. Pristupanje Trojnom paktu 1941. izazvalo je demonstracije i vojni puč (27. mart 1941), posle čega je Nemačka napala Jugoslaviju. Ovaj period je važan za razumevanje složene istorije jugoslovenske države u XX veku.