Pod osmanskom vladavinom (od 15. veka) na tlu Srbije nastaju objekti islamske umetnosti — džamije, hamami (kupatila), mostovi, česme i bezistani (natkriveni tržni prostori). Značajni primeri su Bajrakli džamija u Beogradu (jedina očuvana beogradska džamija), Islam-agina i druge džamije u Novom Pazaru, kao i objekti orijentalne arhitekture u gradovima sa dugom osmanskom tradicijom. Ovo nasleđe deo je kulturne raznolikosti Srbije i turistički je značajno.
Barokna umetnost dolazi u srpske krajeve pod habzburškom vlašću (Vojvodina, 18. vek), naročito u Sremske Karlovce i Novi Sad, kao i preko Srpske pravoslavne crkve (barokni ikonostasi, crkve). Karakteristični su barokni gradski ansambli, crkve i palate u Vojvodini. Klasicizam, romantizam i realizam u 19. veku prate stvaranje moderne srpske države — javljaju se prvi školovani srpski slikari (Đura Jakšić, Uroš Predić, Paja Jovanović) sa istorijskim i žanr temama.
Srpska moderna umetnost prve polovine 20. veka prati evropske pravce (impresionizam, ekspresionizam), a razvija se i naivna umetnost — samouko slikarstvo prepoznatljivog izraza, čiji je najpoznatiji centar Kovačica (slikari slovačke naivne škole). Za turizam su značajni muzeji (Narodni muzej u Beogradu, Galerija Matice srpske u Novom Sadu), spomen-zbirke i galerije naivne umetnosti. Ovo bogatstvo omogućava vodiču da predstavi kontinuitet umetnosti na tlu Srbije od praistorije do savremenog doba.