Dokazivanje je ukupnost procesnih radnji organa i stranaka čiji je cilj sticanje uverenja o postojanju činjenica od kojih zavisi donošenje odluke. Činjenice od značaja utvrđuju se dokazima; organ počinje dokazivanje kad utvrdi koje su činjenice od značaja i koje su sporne. Ne dokazuju se opštepoznate (notorne) činjenice i činjenice čije postojanje zakon pretpostavlja (zakonske pretpostavke). O stvari se izuzetno može odlučiti i na osnovu činjenica koje su učinjene verovatnim, ako je to zakonom određeno.
Dokazivanje se po pravilu vrši pred organom koji vodi postupak, ali se dokazni postupak može izvesti pred zamoljenim organom ako je izvođenje dokaza pred organom koji vodi postupak neizvodljivo ili skopčano sa nesrazmernim troškovima ili velikim gubitkom vremena. Zakon uređuje samo javne isprave: javna isprava je isprava koju je u propisanom obliku izdao organ u granicama svoje nadležnosti i kojom se dokazuje ono što se u njoj utvrđuje; mikrofilmska ili elektronska kopija javne isprave izjednačena je sa javnom ispravom.
Dozvoljeno je dokazivanje da su u javnoj ispravi činjenice neistinito potvrđene ili da je isprava neispravno sastavljena. Isprave podnose stranke ili ih pribavlja organ; ako je podnosi stranka, mora biti u originalu ili u kopiji/prepisu (službeno lice može tražiti original na uvid). Strane isprave koje imaju dokaznu vrednost javne isprave u državi izdavanja imaju, pod uslovom uzajamnosti i uz propisanu overu, dokaznu vrednost kao domaće javne isprave.