Srbi su se, kao deo južnih Slovena, doselili na Balkansko poluostrvo u ranom srednjem veku (tokom 7. veka), na prostor koji je pripadao Vizantiji. Naselili su se u oblastima današnje Srbije, Crne Gore, Bosne i Hercegovine i okolnih zemalja. U početku su živeli u manjim oblastima (župama), organizovani u plemena, na čijem su čelu bili župani.
Veliku prekretnicu činilo je primanje hrišćanstva (pokrštavanje). Srbi su hrišćanstvo primili od Vizantije, pa su prihvatili pravoslavlje (istočno hrišćanstvo). Time su se kulturno vezali za vizantijski svet. Pokrštavanje je jačalo i vladarsku vlast i povezivalo srpske oblasti.
Ogroman značaj imalo je delo slovenskih prosvetitelja, braće Ćirila i Metodija, koji su u 9. veku stvorili prvo slovensko pismo (glagoljicu) i preveli crkvene knjige na slovenski jezik. Njihovi učenici stvorili su ćirilicu. Zahvaljujući tome, Sloveni, pa i Srbi, dobili su pismo i mogućnost da se opismene i razviju sopstvenu pisanu kulturu.