Srpska srednjovekovna država dostigla je vrhunac moći pod kraljem Stefanom Dušanom (Dušanom Silnim). On je znatno proširio državu osvajanjem vizantijskih oblasti na jugu, pa je Srbija postala najveća i najmoćnija država na Balkanu, koja se prostirala od Dunava do Grčke.
Zbog velike moći, Dušan se 1346. godine krunisao za cara Srba i Grka, a srpska arhiepiskopija je uzdignuta na rang patrijaršije (Pećka patrijaršija). Tako je Srbija postala carstvo. Dušan je 1349. godine doneo i Dušanov zakonik — čuveni zbornik zakona kojim je uredio državu, sudstvo i društvene odnose; to je jedan od najvažnijih pravnih spomenika srpske istorije.
Dušanovo carstvo bilo je na vrhuncu, ali kratkog veka. Posle Dušanove iznenadne smrti (1355), carstvo je počelo da slabi i raspada se — nasledio ga je sin Uroš, slab vladar, a moćna vlastela se osamostaljivala. Time je počelo razdoblje slabljenja srpske države, baš u vreme kada se sa istoka pojavila nova, velika opasnost — Turci Osmanlije.