Način opštenja država kada jedna drugoj ukazuju pravnu pomoć može biti neposredan i posredan. Kod neposrednog opštenja organi država ugovornica opšte direktno i bez posrednika, što je u praksi veoma redak slučaj — na primer, Konvencija o uzajamnoj pravnoj pomoći između Jugoslavije i Italije iz 1960. predviđa ovaj način jedino u opravdanim slučajevima krajnje hitnosti. Posredan način opštenja je pravilo i najčešće se odvija na tri načina: diplomatskim putem, konzularnim putem i opštenjem preko određenih organa.
Diplomatski put opštenja primenjuje se samo onda kada nije ugovoren ili faktički priznat drugi način opštenja, odnosno pod uslovom da ovo pitanje nije drugačije regulisano bilateralnim ili multilateralnim ugovorima.
Po ovom načinu opštenja, sud u Republici Srbiji zamolnicu sa prilozima dostavlja Ministarstvu pravde, koje je prosleđuje Ministarstvu spoljnih poslova, koje je dalje dostavlja diplomatsko-konzularnom predstavništvu RS u zamoljenoj državi, a ono najčešće Ministarstvu inostranih poslova te države, koje se stara da zamolnica bude uručena nadležnom sudu. U obrnutom slučaju, kada strani sud traži pravnu pomoć, sud u RS prima zamolnicu od Ministarstva pravde ili neposredno od Ministarstva spoljnih poslova.