Bračno očinstvo utvrđuje se na osnovu pretpostavke pater est quem nuptiae demonstrant — ocem deteta rođenog u braku smatra se muž majke. Kod sukoba bračnog očinstva (dete začeto u ranijem braku, a rođeno u novom) važi pravilo: ocem deteta rođenog u roku od 300 dana od prestanka braka smatra se muž majke iz braka koji je prestao, pod dva uslova — da je brak prestao smrću muža i da majka nije sklopila novi brak u tom roku; ako ti uslovi nisu ispunjeni, ocem se smatra muž majke iz novog braka. Ocem deteta rođenog van braka smatra se muškarac koji ga prizna za svoje, a ako očinstvo nije utvrđeno priznanjem, može biti utvrđeno pravnosnažnom sudskom presudom.
Tužbu za utvrđivanje očinstva mogu podneti dete, majka i muškarac koji tvrdi da je otac (svi kao nužni jedinstveni suparničari). Dete može podneti tužbu bez obzira na rok; majka u roku od godinu dana od saznanja da muškarac koga smatra ocem nije priznao očinstvo, a najkasnije 10 godina od rođenja; muškarac koji tvrdi da je otac u roku od godinu dana od saznanja da se sa njegovim priznanjem nisu saglasili majka ili staratelj, a najkasnije 10 godina od rođenja.
Kod začeća uz biomedicinsku pomoć, ocem deteta smatra se muž majke ako je za postupak dao pismeni pristanak, a pod istim uslovom i vanbračni partner majke. Očinstvo tih lica ne može se osporavati, niti se može utvrđivati očinstvo muškarca — donora semenih ćelija. Muž ili vanbračni partner koji je dao pismeni pristanak i upisan je kao otac ima pravo na osporavanje očinstva samo ako dete nije začeto postupkom biomedicinski potpomognutog oplođenja.