Upravna stvar je pojedinačna situacija u kojoj organ, neposredno primenjujući zakone, druge propise i opšte akte, pravno ili faktički utiče na položaj stranke tako što donosi upravne akte, donosi garantne akte, zaključuje upravne ugovore, preduzima upravne radnje i pruža javne usluge; upravna stvar je i svaka druga situacija koja je zakonom određena kao upravna stvar. Zakon o upravnim sporovima upravnu stvar definiše kao pojedinačnu nespornu situaciju od javnog interesa u kojoj neposredno iz pravnih propisa proizlazi potreba da se buduće ponašanje stranke autoritativno pravno odredi.
Prema primeni, pravila upravnog postupka dele se na opšta i posebna, pa postoje dve vrste upravnih postupaka: opšti i posebni. Opšti upravni postupak obuhvata skup pravnih pravila zajedničkih u rešavanju svih upravnih stvari, u svim upravnim oblastima i pred svim organima, i uređen je jednim propisom — Zakonom o opštem upravnom postupku. Posebni upravni postupak prisutan je u onoj upravnoj materiji u kojoj se u potpunosti ne mogu primeniti pravila opšteg postupka, jer zahtevaju prilagođavanje specifičnostima; njegova pravila se po pravilu nalaze u materijalnim zakonima kojima je uređena konkretna upravna oblast.
Zakon o opštem upravnom postupku iz 2016. dozvoljava da se pojedina pitanja urede posebnim zakonom samo kada su zbog specifične prirode upravnih stvari neophodna odstupanja i ako su kumulativno ispunjena još dva uslova — da su odstupanja u saglasnosti sa osnovnim načelima upravnog postupka i sa stepenom zaštite prava i pravnih interesa stranaka dostignutim opštim postupkom. Oblast matičnih knjiga zbog specifične prirode zahteva odstupanja, pa su posebna pravila utvrđena Zakonom o matičnim knjigama, koji je usaglašen sa osnovnim načelima ZUP; u svim procesnim pitanjima koja nisu izdvojena kao posebna pravila, primenjuju se pravila opšteg upravnog postupka.